Strugarka posiada wykonaną z tworzywa sztucznego obudowę, w której umieszczony jest silnik elektryczny. Napęd przenoszony jest za pomocą przekładni zębatej pasowej na głowicę nożową. Struganie realizują dwa płaskie noże zamocowane w głowicy wykonującej ruch obrotowy. Noże oprócz głównej krawędzi tnącej mają jeszcze krawędź boczną wykorzystywaną do wręgowania.
Elementy połączone ze sobą po tego typu obróbce wykorzystuje się do konstrukcji mebli i stolarki budowlanej.
W dolnej części obudowy, z przodu strugarki, znajduje się ruchoma płoza, której położenie regulowane jest pokrętłem. Obracając pokrętłem, uzyskujemy bezstopniową regulację grubości warstwy struganej w zakresie 0-2 mm (ustawienie odpowiedniej wartości ułatwia podziałka umieszczona pod pokrętłem). Za głowicą nożową, z tyłu strugarki, zamocowana jest płoza stała, która nie podlega regulacji.
Do obudowy strugarki można zamocować dwie przykładnie. Przykładnia nastawna razem z płozami pełni funkcję prowadzenia podczas strugania. Jej ruchoma część pozwala na ustawienie między płaszczyznami kąta 90-135o. Przysłaniając głowicę nożową poziomą częścią przykładni, możemy zmieniać szerokość strugania lub wręgowania. Z drugiej strony obudowy mocuje się przykładnię służącą do ustalania głębokości wręgu w zakresie 0-25 mm.
Ergonomicznie ukształtowana rękojeść zasadnicza oraz rękojeść dodatkowa (jej funkcję spełnia pokrętło regulacji grubości strugania) zapewniają pewne i bezpieczne prowadzenie strugarki podczas pracy. Przycisk łącznika jest wbudowany w rękojeść zasadniczą i tak umiejscowiony, że przy włączaniu silnika jest łatwo dostępny. Wióry odprowadzane są otworem w przedniej części rękojeści. Ruchoma kierownica, osadzona w tym otworze, pozwala na skierowanie wyrzucanych wiórów na prawą lub lewą stronę strugarki.
Zaproponuj artykuł